Á þessari sýningu var lögð höfuðáherslu á ný og nýleg verk Ásgerðar á mjög glæsilegan hátt þar sem hvert og eitt 13 verka fengu að njóta sín í rýminu. 11 verkanna voru 10 ára eða yngri og fjögur þeirra það ný að þau voru sýnd hér í fyrsta skipti. Ásgerðar er á 74 aldursári, fullt starfandi og fyrir löngu metin sem einn af fremstu myndlistamönnum þjóðarinnar og frumkvöðull nútíma listvefnaðar. Þannig hafði forsetinn árið áður veitt henni riddarakrossinn fyrir myndlist og árið eftir veitti Alþingi henni heiðurslaun listamanna. Ýmsir rýnendur fjölluðu um sýninguna meðal annars Hannes Lárusson, sem dró saman umfjöllun sína á þennan hátt „Heilsteyptasta og þokkafyllsta sýning á klassískri abstraktlist sem hér hefur sést í langan tíma. Ræktun tilfinninga fyrir formi, litum og handverki eins og best verður gert af núlifandi myndlistarmönnum hérlendis“. Bragi Ásgeirsson, sem hafði skrifað dóma um fjöldamargar sýningar Ásgerðar gegnum árin, og í raun aldrei getað séð myndvefnað sem jafnfætis málverkinu, gekk í sínum skrifum um þessa sýningu svo langt að Ásgerður þurfti að svara honum í aðsendri grein í Mbl. Byrjunin hljóðar á þessa leið: „KÆRI Bragi! Um leið og ég þakka þér góða umsögn um sýningu mína í Listasafni íslands (Morgunbl. Laugardaginn 12. nóvember), langar mig til að leiðrétta nokkrar missagnir sem þar komu fram. 1. Þú segir, „að það voru svo handíðir, ekki síst vefnaður, sem á myrkum öldum héldu uppi listrænum eiginleikum meðal íslensku þjóðarinnar“. Því miður verð ég að benda á, að alls enginn myndrænn vefnaður er til frá fyrri öldum hér á landi. Allt var það saumur. 2. Þú segir um verk mín, að þar sé „fortíðin ræktuð af mikilli samviskusemi…“. Þar sem um enga fortíð myndvefnaðar er hér að ræða, get ég heldur ekki ræktað hana. Allur nútímavefnaður, sem og minn, er ekki sprottinn úr hefð fortíðar, heldur af nákvæmlega sömu forsendum sem önnur myndlist á þessari öld”.