Sýningin með verkum 30 kvenna sem voru brautryðjendur í íslenskri myndlist, var haldin til að mynnast þess að öld var liðin frá því að íslenskar konur öðluðust kostningarétt. Anna Jóna skrifaði um margt umhugsunarverða umfjöllun (UMF0689). Meðal annars það að „Sú staðreynd er dapurleg að enn þurfi að efna til sérstakra kvennasýninga til að rétta hlut kvenna í íslenskri myndlist“. Einnig skrifar hún „Valið einskorðast við safneign Listasafns Íslands en þess má geta að verk kvenna eru í minnihluta í safneigninni og inn í hana vantar verk eftir ýmsar konur sem ættu tvímælalaust erindi á sýningu sem þessa“. Má segja að með þessu endurómi hún orð Braga Ásgeirssonar, sem skrifaði gagnrýni um aðra „kvennasýningu“ Listasafns Íslands réttum fjórum áratugum áður (SÝN037). Þá skrifaði hann „Þá hefur það gerst i tilefni kvennaárs, að ein álma safnsins hefur algjörlega verið lögð undir myndverk kvenna, eldri sem yngri. Hugmyndin er vel við eigandi, þótt sjálfsagt megi deila endalaust um, hvort rétt sé að einangra kynin á þennan hátt, einkum þar sem úrval það, sem safnið á af myndverkum kvenna, er í flestum tilvikum ekki fjölskrúðugt, þannig að óréttlátt væri að gera úttekt á stöðu kvenna i myndlist þjóðarinnar með hliðsjón af viðkomandi myndum“.