Þess yfilitssýning yfir íslenska hönnun frá árunum 1950-1970 var fyrsta sýning Hönnunarsafns Íslands, haldin í nýlega opnuðum húsakynnum við Garðatorg. Aðalsteinn Ingólfsson listfræðingur var umsjónarmaður safnsins, en Þórdís Zoéga innanhússarkitekt hafði umsjón með sýningunni. Þar mátti sjá „sýnishorn af íslenskum húsbúnaði, húsgögnum, leirlist, veflist, skarti og grafískri hönnun frá sjötta og sjöunda áratugnum, en segja má að á þeim árum hafi hönnunarhugtakið fest sig í sessi á íslandi í nútímalegum skilningi“ (UMF0620). Sýnd voru húsgögn eftir Svein Kjarval, Gunnar H. Guðmundsson, Gunnar Magnússon, Helga Hallgrímsson og Pétur P. Lúthersson, auk lampa eftir þann síðastnefnda, vefiistaverk eftir Júlíönu Sveinsdóttur og Ásgerði Búadóttur, leirlist eftir Gest og Rúnu, Ragnar Kjartansson, Hauk Dór, Steinunni Marteinsdóttur og Jónínu Guðnadóttur, skart eftir Leif Kaldal, Ásdísi Sveinsdóttur Thoroddsen, Jens Guðjónsson, Jóhannes Jóhannesson, Guðbrand Jezorski og Ófeig Björnsson og grafíska hönnun af ýmsu tagi eftir Gísla B. Björnsson, Kristínu Þorkelsdóttur, Hilmar Sigurðsson, Friðrikku Geirsdóttur, og Torfa Jónsson. Það verk sem sýnt var eftir Ásgerði, Vefnaður II frá 1961, tilheyrir strangflatarverkum hennar. Hún færði það síðar Hönnunarsafninu að gjöf. Hér er glöggt dæmi um stöðu veflistarinnar á mörkum listiðnaðar og myndlistar. Ásgerður taldi sig alltaf vera myndistarmann, en var síður en svo fráhvef því að verk hennar væru kynnt á listiðnaðar- og hönnunarsýningum. Ljósmyndir frá sýningunni eru vel þegnar.