Sýningin var hluti af sumarsýningu Listasafns Íslands þetta árið. Í fréttatilkynningu kemur fram að þar var sýnt sýnishorn úr safneigninni af verkum þeirra listamanna sem hurfu frá hlutbundinni myndlist á stríðsárunum, en einkum þó eftir síðari heimsstyrjöldina. Myndlist þeirra endurspegli umbrotatíma stríðsáranna á íslandi og aukin tengsl íslenskra listamanna við umheiminn eftir stríðið. Ljósmyndir frá sýningunni eru vel þegnar. Í umfjöllun sinni skrifar Halldór Björn Runólfsson meðal annars „Öll verkin á sýningunni sanna að í hjörtum okkar býr bóndi en ekki verkamaður. Það er líka eftirtektarvert hve yfirbragð flestra verkanna er gegnheilt, jafnvel þeirra sem máluð eru af hvað mestum fítonskrafti. Ef náttúrulýsingarnar á sýningunni í Listasafninu eru bornar saman við landslagsmyndir skyldra listamanna, svo sem norska málarans Edvards Munchs, verður ljóst hve tíminn í verkum íslenskra málara er miklu meiri og lengri að líða en tími flestra erlendra starfsfélaga þeirra. Svo augljóst er þetta að Asgerður Búadóttir sker sig í engu úr hópnum hvað yfirlegu varðar þótt að öðrum kosti bjóði tækni hennar og efniviður upp á miklu lengra sköpunarferli en gengur og gerist meðal listmálara“. Fengur væri af ljósmyndum frá sýningunni.