Á þessari sýning endurtekur Ásgerður leikinn frá fyrri sýningu hennar á Gallerí i8 1995, með því að sýna röð af nýjum, litlum verkum, enda vinnur hún verkin út frá rýminu að Ingólfsstræti 8. Hún segir í sýningarskrá „Fyrir mig er það viss ögrun eða áskorun að sýna í þessum sal. Hann setur þér ákveðin skilyrði, krefst samvinnu og setur um leið vissar skorður sem eru af hinu góða: hlutföll, rými, lýsing“. Hér er myndstærðin að vísu nokkuð stærri en á sýningunni 1995, um 50 x 50 cm, en þá einnig nokkuð færri. Verkin eru níu talsins, en einnig voru á sýningunni tvær stökur frá 1995. Sýningin markar einnig þau miklu tímamót í ferli Ásgerðar að þetta er síðasta einkasýning hennar og um leið síðasta sýningin sem hún telur þátt í með nýjum verkum. Á þessum tíma eru þau hjónin búin að festa kaup á íbúð að Dalbraut 14 og eru því farin að undirbúa flutning af Karfavogi 22 þar sem vinnustofa Ásgerðar hafði verið nær allan hennar feril. Ákvörðunin um flutning í minna húsnæði var þannig einnig ákvörðun hennar um að hætta að vefa, og hún afhendir Hönnunarsafni Íslands vefstólinn sinn til varðveislu. Í umfjöllun Halldórs Björns Runólfssonar um sýninguna, lýkur hann máli sínu með „Sýningin í Ingólfsstræti 8 er sýning listamanns sem finnur styrk sinn í hvívetna. Hún nýtur þess að hafa mótað sér einfaldan og kröftugan stíl, ríkan af möguleikum en snauðan af bruðli, þar sem hver þráður ber vott um hæfileika hennar, hugmyndaauðgi og vandvirkni“. Leitað er eigenda tveggja verka af sýningunni (#3 og #4), sjá mynd.