Eins og sýning Ásgerðar á Listasafni íslands árið áður bar með sér, hafði hún á níunda og tíunda áratugnum að mestu leiti ofið tiltölulega mjög stór verk. Það er því með nokkrum ólíkindum að hún velji að vefa og sýna hér 13 mjög lítil verk sem hún kallaði „stökur“, enda var þetta kölluð „tímamótasýnining“. Þetta var að undirlagi og hvatningu Eddu jónsdóttur, vinkonu Ásgerðar og eiganda Gallerí i8, sem var að opna nýjan sýningarsal að Ingólfsstræti 8. Eftir mikla umhugsun, tók Ásgerður áskoruninni. Listrýnendur fóru fögrum orðum um sýninguna. Ólafur J Engilbertsson skrifar undir fyrirsögninni „Þrettán kjarnyrtar stökur“ og Eiríkur Þorláksson undir fyrirsögninni „Hrein, íslenskt orðfæri“ og eru þeir báðir sammála um að Ásgerði hafi tekist mjög vel að miðla sterkum áhrifum með einföldu myndformi í þessu takmarkaða formi, sem 25 x 25 cm eru. Má því segja að hún hafi staðið undir áskorun Eddu. Leitað er að núverandi eigendum nokkurra verkanna frá sýningunni, sjá mynd.